Bezpieczny Bank

Stabilność systemu finansowego (stabilność finansowa) ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania współczesnych gospodarek. Wśród wielu instytucji, które mają wpływ na tę stabilność, są ubezpieczyciele. Tradycyjnie pełnią oni w gospodarkach funkcję stabilizatora, ponieważ ich podstawową rolą jest dywersyfikacja ryzyka. Ponadto literatura wskazuje na liczne inne funkcje ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń w gospodarce. Mogą oni jednak przyczyniać się także do generowania ryzyka systemowego, szczególnie gdy angażują się w działalność pozaubezpieczeniową. Celem artykułu jest zatem określenie roli ubezpieczeń oraz zakładów ubezpieczeń dla prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego i gospodarki realnej. W tym celu dokonano przeglądu wyników badań empirycznych publikowanych w literaturze naukowej. Dokonano także analizy wytycznych i rekomendacji globalnych, europejskich i krajowych instytucji nadzorczych i instytucji zajmujących się zarządzaniem kryzysowym, dotyczących zwiększenia bezpieczeństwa na rynku ubezpieczeniowym. Analiza prowadzi do konkluzji, że wpływ ubezpieczycieli na ryzyko systemowe zwiększa się, przede wszystkim ze względu na ich rosnącą rolę oraz wzajemne powiązania, zarówno między sobą jak i z innymi podmiotami rynku finansowego. Przeważająca część literatury przedmiotu wskazuje, że potencjalnym źródłem ryzyka systemowego ze strony ubezpieczycieli jest ich działalność pozaubezpieczeniowa (inwestycje, transakcje związane z papierami wartościowymi i instrumentami pochodnymi). Negatywne konsekwencje upadłości ubezpieczycieli wymagają jednak dysponowania odpowiednimi mechanizmami zarządzania taką sytuacją.  

Celem artykułu jest przedstawienie problematyki definiowania ryzyka płynności i jego podrodzajów, a także prezentacja autorskiego podejścia do kompleksowego ujęcia ryzyka płynności w działalności zakładu ubezpieczeń. Przedstawiono usystematyzowany podział ryzyk, który może być narzędziem pomocnym w tożsamych procesach zarządzania ryzykiem płynności w poszczególnych podmiotach. Na podstawie zaprezentowanej analizy praktycznych podejść zakładów do zarządzania ryzykiem można sformułować kilka wniosków. Po pierwsze ma miejsce inne podejście do systematyki ryzyka płynności, którą można stworzyć w ramach interpretacji norm prawa oraz wytycznych organów nadzoru, a praktyką zakładów ubezpieczeń prezentowaną w corocznych sprawozdaniach o wypłacalności i kondycji finansowej. Ponadto w ramach samych zakładów ubezpieczeń ma miejsce różne podejście do problemu ryzyka płynności. W większości przypadków nie wykracza ono poza odnotowanie tego ryzyka w wewnętrznej mapie ryzyka oraz zdefiniowanie go w sposób zbliżony do norm regulacyjnych. Zaprezentowane analizy w przyszłości powinny być kontynuowane o badania nad metodami służącymi pomiarowi oraz ocenie ryzyka płynności w zakładach ubezpieczeń.

Artykuł dotyczy zakresu odpowiedzialności polskiego podmiotu gwarancyjnego – Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Polskie ustawowe uregulowanie zakresu odpowiedzialności UFG nie budzi wątpliwości, jeśli chodzi o obowiązkowe ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, obowiązkowe ubezpieczenia OC rolników, obowiązkowe ubezpieczenia budynków w gospodarstwach rolnych oraz ubezpieczenia na życie. Trudno jednak jednoznacznie zinterpretować zakres odpowiedzialności gwarancyjnej UFG w odniesieniu do innych obowiązkowych ubezpieczeń – dotyczących odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania działalności gospodarczej lub zawodowej. Autor stawia tezę, że UFG ponosi odpowiedzialność w przypadku upadłości zakładu ubezpieczeń wyłącznie w odniesieniu do ubezpieczeń obowiązkowych w ścisłym tego słowa znaczeniu i tylko w zakresie, w jakim ochrona ubezpieczeniowa dla danego podmiotu jest wymagana przez prawo.

Niniejsze opracowanie podejmuje tematykę segmentacji wierzytelności przeterminowanych z sektora ubezpieczeń, pochodzących z rynku wtórnego. Celem artykułu jest ocena efektywności zastosowania metody Fast K-Prototypes do segmentacji wierzytelności tego typu z uwzględnieniem wpływu parametrów modelu oraz jakości danych wejściowych na jakość uzyskanych wyników. Artykuł podejmuje także tematykę spłacalności wierzytelności z sektora ubezpieczeń i oceny ryzyka przez nie generowanego. Próba badawcza zawiera 2376 roszczeń regresowych z tytułu ubezpieczeń komunikacyjnych, które były nabywane w latach 2012 - 2023 przez polski podmiot zajmujący się działalnością windykacyjną.

Zastosowanie metody Fast K-Prototypes pozwoliło na podział wierzytelności na różne grupy ryzyka kredytowego, pod warunkiem zastosowania określonych parametrów oraz zachowania wysokiej jakości danych wejściowych poprzez odpowiednie przygotowanie i wstępną analizę. Analiza wykazała wysoki poziom ryzyka tego typu wierzytelności i ich niską spłacalność. Wyniki potwierdzają, że metoda Fast K-Prototypes może być skuteczna, ale jej efektywność zależy od jakości danych i wymaga dalszych badań w kontekście różnorodnych prób badawczych.

Celem tego artykułu jest argumentacja i omówienie przyczyn i kontekstu egzekwowania Eurovita 2023 i ostatecznego oczekiwanego rozwiązania, zalet i wad opracowanego i wdrożonego schematu rozwiązania, potencjalnych alternatyw w podobnych sytuacjach i – wreszcie, jak zwykle, najważniejsze – jakie wnioski można wyciągnąć z całej historii. Interesy i podejście analizy są zasadniczo w kategoriach ekonomicznych, finansowych i biznesowych. Głęboką przyczyną kryzysu było połączenie zawirowań finansowych – szybkiego i nagłego wzrostu stóp procentowych w sytuacji niezrównoważonego ALM – oraz zarządzania Eurovita. Znalezione rozwiązanie było doraźne, ogólnie dopasowane do sytuacji, skrojone na miarę, a nawet kreatywne. Włoski podatnik – nareszcie – w ogóle nie został dotknięty znalezionym rozwiązaniem i nie można było tego brać za pewnik.