Bezpieczny Bank

W artykule przedstawiono wieloaspektową argumentację za przyjęciem stanowiska, że Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu przysługuje w ramach postępowania cywilnego żądanie rozstrzygnięcia o tzw. roszczeniu prawnym polegającym na zasądzeniu od Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej kwoty pieniężnej z tytułu niewypłaconej kwoty wolnych środków funduszu stabilizacyjnego na wypłaty środków gwarantowanych deponentom tej Kasy. U jego podstaw leżą przepisy uchylonego już art. 55 ust. 1a ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych oraz nieobowiązującego art. 38r ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym. Wynika to z faktu, że pojęcie drogi sądowej winno się rozumieć możliwie szeroko, co oznacza, iż działaniem lub zaniechaniem, którego skutki mogą być rozpoznawane na drodze sądowej, jest także akt administracyjny wywołujący skutki w zakresie prawa cywilnego, ale też z samego charakteru stosunku prawnego pomiędzy BFG a Krajową Kasą, wynikającego z instytucji prawnej wypłaty wolnych środków funduszu stabilizacyjnego. Za reprezentowanym poglądem świadczą jednocześnie istota funduszu stabilizacyjnego, funkcje bankowego systemu gwarantowania depozytów oraz ratio legis analizowanych uregulowań.

Artykuł traktuje o uwarunkowaniach i cechach ładu korporacyjnego w muzułmańskich instytucjach finansowych. Ład ten, przyjmuje za swą bazę cele i zadania wypływające z religijnej oraz społeczno-ekonomicznej doktryny islamu, które kształtują elementy systemu, w tym ten dotyczący nadzoru religijnego (Shariah governance). Celem artykułu jest ocena pozycji i znaczenia szariatu (Shariah scholars) w nadzorze religijnym, będącym ważną cechą finansów muzułmańskich. Rozważania dowodzą, że ograniczona liczba znawców szariatu oraz dominujące znaczenie specjalistów prawa koranicznego, kształtuje tempo rozwoju finansów muzułmańskich oraz prowadzi do wynaturzeń o charakterze proceduralnym, społecznym lub finansowym. Oceny i wnioski uzyskano przy zastosowaniu metody analizy porównawczej, opisowej oraz case study.

Celem artykułu jest analiza determinant długoterminowych ratingów kredytowych europejskich banków komercyjnych według kryterium własności. Na podstawie badań literaturowych postawiono hipotezę: biorąc pod uwagę uwarunkowania finansowe banki publiczne otrzymują wyższe ratingi kredytowe niż prywatne instytucje. Do badania wykorzystano uogólnione panelowe modele logitowe. Badanie wpływu formy własności na credit rating banku wykazało, że postawiona hipoteza nie może być jednoznacznie zweryfikowana. Banki publiczne otrzymują wyższe ratingi niż prywatne instytucje, biorąc pod uwagę uwarunkowania finansowe, tylko w przypadku not nadanych przez S&P. Fitch i Moody natomiast obniżały ratingi bankom, których inwestorem był Skarb Państwa. Mogło to być wynikiem dokapitalizowywania instytucji finansowych przez państwo dla uchronienia ich przed ryzykiem upadłości, ale taka interpretacja wymaga pogłębionych badań.

Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie, czy były różnice w determinantach rentowności banków komercyjnych w Polsce ze względu na inwestorów zagranicznych lub krajowych w czasie trwania globalnego kryzysu finansowego i kryzysu zadłużenia w strefie euro. Wyniki analiz wykazały różnice w determinantach rentowności pomiędzy bankami z inwestorami krajowymi i zagranicznymi. Badając zmienne mikroekonomiczne wykazano, że wielkość kapitałów oraz kredytów walutowych była negatywnie skorelowana z rentownością banków z większościowym udziałem inwestorów krajowych. Stwierdzono również dodatnią korelację pomiędzy udziałem kredytów w aktywach ogółem a rentownością banków z udziałem kapitału zagranicznego. Duże banki z udziałem kapitału zagranicznego były bardziej rentowne niż małe banki.

W związku z przypisaniem przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego depozytom a vista transakcyjnego charakteru celem artykułu jest ocena wpływu sytuacji materialnej gospodarstw domowych na poziom tych depozytów. W analizie regresyjnej kształtowania się depozytów a vista wykorzystano dane jednostkowe z bazy Eurosystemu HFCS o 56 225 gospodarstwach domowych, rezydujących w 15 krajach strefy euro. Wyniki potwierdziły istotny wpływ sytuacji materialnej ankietowanych gospodarstw na kształtowanie się wolumenu depozytów a vista. Jednak strumieniowy (dochodowy) lub bilansowy sposób ich ujęcia oddziaływały na ich poziom ze zróżnicowaną siłą. Zarówno w całej zbiorowości, jak i w Austrii, Cyprze, Finlandii, Francji, Holandii, Luksemburgu, Malcie, Niemczech oraz Słowacji priorytetowe znaczenie przypisano rocznym dochodom brutto, natomiast w Belgii, Grecji, Hiszpanii, Portugalii i Włoszech zamożności netto. W części krajów destymulantą poziomu depozytów a vista były inwestycje w nieruchomości. Istotną zmienną zachowań gospodarstw był kraj zamieszkania. Największą wrażliwością na zmianę cechowały się depozyty gospodarstw emerytów.

Celem opracowania jest charakterystyka regulacji antylichwiarskich w Polsce oraz diagnoza obecnych warunków rynkowych udzielania kredytów i pożyczek konsumpcyjnych. W artykule wykazano, że obecne przepisy są skutecznie omijane przez firmy pożyczkowe i banki dzięki dużej pomysłowości tych instytucji w zakresie ustanawiania dodatkowych opłat i prowizji pobieranych od konsumentów. Praktyki stosowane przy udzielaniu kredytów i pożyczek zanalizowane w artykule dowodzą, jak trudne do zdefiniowania i skodyfikowania są regulacje i procedury antylichwiarskie.

Celem artykułu jest charakterystyka zaufania społecznego do sektora bankowego oraz analiza jego znaczenia w obliczu rosnącego udziału w rynku usług finansowych sektora FinTech. W obliczu dynamicznego rozwoju nowoczesnych technologii zaufanie społeczne stanowi niezwykle istotny element przewagi konkurencyjnej banków nad przedsiębiorstwami wykorzystującymi innowacje technologiczne w procesie świadczenia usług finansowych. Jednak rosnące znaczenie pozytywnych doświadczeń klientów współpracujących z podmiotami FinTech i nabywającymi od nich usługi stanowi nowe wyzwanie dla dystrybucji usług przez tradycyjne instytucje finansowe.