Bezpieczny Bank

Artykuł podejmuje niezwykle istotną  dla ochrony konsumentów na rynku usług finansowych problematykę obowiązków informacyjnych w zakresie produktów ubezpieczeniowych z funduszem kapitałowym. Informacje dostarczane konsumentom ujęte są aktualnie w formie wystandaryzowanych i ujednoliconych dla całego obszaru Unii Europejskiej dokumentów zawierających kluczowe informacje. Podstawowym celem opracowania jest kompleksowa analiza ekonomiczno-prawna obowiązków informacyjnych w zakresie produktów PRIIP z uwzględnieniem regulacyjnych standardów technicznych oraz ocena ich funkcjonowania.

W 2017 r. w sektorze spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, w wyniku nowelizacji ustawowej wyodrębniono nową kategorię spółdzielni – małą kasę. Instytucje spełniające kryterium małej kasy mogą oferować ograniczony zakres usług finansowych w porównaniu do innych spółdzielni, jednak złagodzono wobec nich wymogi sprawozdawcze wynikające z nadzoru finansowego. Zmianę tę wprowadzono w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego uznającego nadzór nad małymi kasami za niezgodny z konstytucją. Celem opracowania jest ocena wprowadzonych zmian w nadzorze nad małymi kasami w powiązaniu z ich kondycją finansową na tle całego sektora SKOK w dwóch ujęciach czasowych; w 2014 i 2017 r. Wprowadzone w małych kasach zmiany regulacyjne są nieznaczne, niekiedy mają jedynie charakter deklaratywny, a ich zasadniczym celem było formalne wypełnienie obowiązku wynikającego z wyroku TK. W 2017 r. małymi  kasami było jedynie dziewięć instytucji, co  stanowiło ponad ¼ liczby kas ogółem, a udział ich sumy bilansowej w tym sektorze wynosił poniżej 1%. Natomiast małe kasy charakteryzują się większą stabilnością, choć mają rentowność zbliżoną dla całego sektora.

Bankowość spółdzielcza to część systemu bankowego, która jest niedoceniana przez wielu klientów sięgających chętniej po ofertę banków komercyjnych. W wielu krajach europejskich takich jak Niemcy, Holandia, Francja, Dania czy Finlandia spółdzielcze grupy bankowe prowadzą działalność na szeroką skalę. Do tych państw należy także Austria, gdzie duża część aktywów sektora bankowego należy do banków spółdzielczych z grupy Raiffeisen. Ta grupa bankowa ma również duży udział w należnościach oraz zobowiązaniach wobec klientów sektora niefinansowego. Ponadto, banki te posiadają największy udział w ogólnej liczbie banków oraz oddziałów w sektorze. W kraju tym funkcjonuje także druga, znacznie mniejsza grupa spółdzielcza – banki ludowe, których udział w strukturze sektora bankowego w ostatnich latach wykazuje tendencje malejące. Artykuł ten ma na celu przedstawienie kondycji austriackich banków spółdzielczych, mierzonej za pomocą wskaźników rentowności, na tle wyników całego sektora bankowego w latach 2010-2017 oraz udowodnienie znaczącego udziału tego typu banków w działalności bankowej w Austrii.

Niniejsze opracowanie dotyczy uprawnień i obowiązków związanych z grupowymi planami naprawy banków należących do systemów solidarnościowych, tj. systemu ochrony instytucjonalnej lub zrzeszenia zintegrowanego. Ustawodawca dopuszcza tworzenie planów grupowych w celu zapobiegania stanowi zagrożenia upadłości banków tworzących system solidarnościowy. Grupowy plan naprawy zastępuje, lecz nie wyklucza, indywidualnych planów naprawy dla banków tworzących system solidarnościowy. Grupowy plan naprawy nie jest jednak sumą pojedynczych planów naprawy banków składających się na system solidarnościowy.

Europejski System Gwarantowania Depozytów (EDIS – European Deposit Insurance Scheme) stanowi  jeden z filarów unii bankowej – instytucji zaprojektowanej w 2012 r. w obliczu kryzysu strefy euro w celu zwiększenia stabilności systemu finansowego i przywrócenia ogólnego zaufania do banków w krajach strefy euro, oraz zapobieżenia powstawaniu efektów zarażania na wypadek wystąpienia kolejnego nasilenia się zjawisk kryzysowych. Celem artykułu jest analiza zmian koncepcji powołania EDIS, scharakteryzowanie aktualnego stanu organizacji, oraz zwrócenie uwagi na zalety i wady dyskutowanych wariantów systemu. Podjęta została także próba  sformułowania konsekwencji akcesu do niego polskiej instytucji gwarantującej  depozyty, czyli Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

Antycykliczny bufor kapitałowy (CCyB) stał się jednym z kluczowych instrumentów makroostrożnościowych wykorzystywanych do przeciwdziałania procykliczności oraz nadmiernej akcji kredytowej. Celem artykułu jest analiza doświadczeń krajów unijnych, w których zdecydowano się na ustalenie dodatniego wskaźnika bufora antycyklicznego. Analizie poddano 10 krajów unijnych, które w latach 2014-2018 aktywowały bufor antycykliczny. Główne rozważania koncentrują się na analizie metodologii i przesłanek decyzji organów wyznaczonych w tych krajach. Wnioski z artykułu wskazują na ograniczoną użyteczność metodologii bazylejskiej. Dokonany przegląd doświadczeń pokazuje, że luka kredytowa wykorzystana jest jedynie jako wskaźnik pomocniczy, a decyzje w zakresie kalibracji bufora bazują na szerszym zestawie zmiennych, obejmującym m.in. ceny nieruchomości, zadłużenie, a także ryzyko geopolityczne. Ponadto, w niektórych krajach strategie makroostrożnościowe zakładają utrzymywanie niezerowego poziomu CCyB w normalnych warunkach.

W artykule scharakteryzowano tradycyjne (fizyczne)i behawioralne metody biometryczne, możliwe do wykorzystania w procesach uwierzytelniania w bankowości w urządzeniach mobilnych. Zaproponowano model uwierzytelniania za pomocą biometrii behawioralnej, który może zostać wdrożony w sektorze usług finansowych. Dokonano też analizy metod uwierzytelniania w bankowości, ze szczególnym uwzględnieniem metod zabezpieczeń wykorzystywanych w systemach informatycznych. Scharakteryzowano również stan rynku usług płatności mobilnych. Wreszcie wskazane zostały praktyczne implikacje zastosowania
metod biometrycznych w usługach bankowych wraz z dyskusją przykładowych scenariuszy stosowania metod biometrii behawioralnej.