Bezpieczny Bank

Przedmiotem rozważań w artykule są konsekwencje zasad bankowego postępowania restrukturyzacyjnego dla funkcjonowania systemu płatniczego. Banki pełnią istotną funkcję pośredników w płatnościach oraz tworzą infrastrukturę systemu płatniczego. W tym kontekście ważne jest, że zasady przymusowej restrukturyzacji wynikające z zapisów ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji przewidują ochronę stabilności systemów płatnośi oraz funkcji krytycznych związanych ze świadczeniem usług płatniczych przez banki. Stabilność systemu płatniczego obejmująca ciągłość funkcjonowania infrastruktury płatniczej jest uzależniona od planów przymusowej restrukturyzacji. Proces planowania wymaga identyfikacji funkcji krytycznych według danych charakteryzujących indywidualny bank oraz wyników analizy systemu płatniczego w ujęciu instytucjonalnym i infrastrukturalnym.

W tradycyjnym ujęciu podstawowym zadaniem testów warunków skrajnych była próba odpowiedzi na pytanie, jak wrażliwy jest portfel instytucji finansowej w odpowiedzi na założone, wyjątkowe, ale prawdopodobne zmiany warunków działania instytucji finansowej. W miare uplywu czasu zastosowanie testów warunków skrajnych rozszerzało się, pokrywając coraz szersze obszary. Aktualnie stress testy są efektywnym i komplementarnym narzedziem wobec norm ostroznosciowych wynikajacych m.in. z Bazylei III. Dzięki dużej elastyczności w doborze scenariuszy oraz parametrów ryzyka umożliwiają zidentyfikowanie słabości systemowych w sektorze bankowym oraz ocenę pozycji kapitałowych poszczególnych banków. Celem artykuïu jest przedstawienie głównych ram metodologicznych testów warunków skrajnych oraz ich roli w świetle nowych norm ostroznościowych.

Celem artykułu jest analiza wpływu wdrażania regulacji bankowych na rozwój aktywności związanej z procesami konsolidacyjnymi. Przeprowadzone badania jednoznacznie wskazują, że wdrażane regulacje dotyczące sektora bankowego mają wpływ na wycenę rynkową banków komercyjnych, a inwestorzy pozytywnie oceniali przeprowadzane zmiany. Wprawdzie trudno wysnuwać jednoznaczne wnioski, to jednak wydaje się, że obecna sytuacja spowoduje obniżenie rentowności prowadzonej działalności przez banki, a tym samym przyczyni się do zdynamizowania procesów konsolidacyjnych.

Liczba banków centralnych posiadających w swoich bilansach papiery wartościowe, których emitentem jest sektor prywatny, w ostatnich latach systematycznie rośnie. Niewątpliwie katalizatorem takich zmian był kryzys subprime. W artykule przedstawione zostały trzy motywy (cele) zakupu aktywów prywatnych przez banki centralne: zarządzanie rezerwami walutowymi, peïnienie funkcji pożyczkodawcy ostatniej instancji, prowadzenie polityki pieniężnej w sytuacji niesprawnych kanałów transmisji. Analizując przypadki banków centralnych wykorzystujacych ten instrument, w artykule wskazano korzyści oraz ryzyko z nim związane.

W sektorze bankowym zjawisko konkurencji pojawiło się później niż w tradycyjnych sektorach przemysłowych, lecz w warunkach współczesnych rozwija się bardzo dynamicznie i przybiera czesto agresywne formy. Sektory bankowe różnia się zarówno pod względem struktur konkurencyjnych, jak i poziomów koncentracji. Celem opracowania jest zaprezentowanie struktury rynków bankowych w wybranych krajach Europy Bałkańskiej, przechodzących transformację systemową. Artykuł ma odpowiedzieć na pytanie, czy kraje wywodzące się z jednego państwa rozwijają rynek bankowy, pod względem jego struktury, w analogiczny sposób. Badanie przeprowadzono za okres badawczy 2004–2014, dla trzech sektorów, tj. w Chorwacji, Serbii oraz Macedonii, w podziale na trzy grupy banków: małe, średnie oraz duże, uwzględniając zarówno liczbę działających banków, wartość aktywów, jak i poziom koncentracji rynków.

Cypr z uwagi na preferencje podatkowe i korzystniejsze warunki inwestowania kapitału stał się istotnym centrum usług finansowych w swoim regionie. Usługi, w tym finansowe, zaczęły odgrywać coraz ważniejszą rolę w gospodarce. Sytuacja ta doprowadziła do szybkiego rozwoju sektora bankowego, który głównie dzięki depozytom nierezydentów posiadał wolne środki. Banki zainwestowaïy je m.in. w greckie papiery dłużne, co w przypadku zmaterializowania się problemów Grecji, znacząco odbiło się na sytuacji całego sektora. Dzięki umowie z Trojką i po przeprowadzeniu niezbędnych reform banki zaczęły powoli odzyskiwać pozycję sprzed kryzysu. Za wczesnie jednak jest, aby stwierdzić, że najgorsze banki na Cyprze mają za sobą. Przed nimi jeszcze wiele pracy, aby poprawić swoją kondycję i przywrócić zaufanie wśród klientów.

W niniejszym artykule dokonano analizy czynników wzrostu akcji kredytowej banków działających w Polsce w latach 1995–2014, ze szczególnym uwzględnieniem typu własności (banki państwowe, banki będące własnością kapitału zagranicznego, banki będące własnością kapitału krajowego prywatnego), jak również okresu przed i po wystąpieniu globalnego kryzysu finansowego.                    Z przeprowadzonej analizy wynika, że wiodącymi determinantami wzrostu akcji kredytowej były koniunktura gospodarcza (mierzona zmianą PKB) oraz wzrost kapitałów własnych banków. Zidentyfikowano różnice w zestawie czynników wpływających na wzrost akcji kredytowej banków o różnym typie własności, a także dla obu wyodrębnionych podokresów.

Celem artykułu jest przybliżenie zagadnienia świadomości i edukacji ekonomicznej (w tym finansowej). Tekst ma charakteropracowania przeglądowegoi koncepcyjnego i zawiera próbę zdefiniowania pojęcia świadomości ekonomicznej. Wskazano w nim powody i korzyści wynikające z upowszechniania edukacji ekonomicznej oraz zarysowano wybrane dylematy związane z koncepcją i pomiarem
świadomości ekonomicznej.