Mortgage bond institutional framework index: a scoring framework and pilot application to Germany and Poland

1.1. Instytucje i rynki obligacji zabezpieczonych

Pierwszy nurt piśmiennictwa to studia niemieckiego Pfandbrief i jego model instytucjonalny (Verband deutscher Pfandbriefbanken 2024).

Drugi nurt analizuje obligacje zabezpieczone jako technikę finansowania: Carbó-Valverde, Rodríguez-Fernández i Rosen (2017) badają, czy obligacje zabezpieczone zastępują papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką, i stwierdzają, że wiarygodne ramy podwójnego regresu przynoszą wymierne korzyści w zakresie kosztów finansowania; Surti (2010) analizuje warunki, w jakich ramy obligacji zabezpieczonych mogą wspierać stabilne finansowanie hipoteczne, ze szczególnym uwzględnieniem wymogów prawnoregulacyjnych niezbędnych dla rozwoju rynku.

Trzeci nurt koncentruje się na architekturze regulacyjnej UE. Dyrektywa w sprawie obligacji zabezpieczonych (UE 2019/2162) harmonizuje podwójny regres (artykuł 4), wyodrębnienie aktywów (artykuł 12), publiczny nadzór (artykuł 18) i ujawnianie informacji, przy jednoczesnym dopuszczaniu krajowych różnic (EBA 2016; Komisja Europejska 2015). Odniesienia krytyczne zawierają ostrzeżenie, że ujednolicona harmonizacja może nie uwzględniać różnic w krajowych tradycjach prawnych, głębokości rynku lub zdolnościach nadzorczych (Hardt, Manning 2000). Czwarty nurt dotyczy aplikacji dla poszczególnych państw, wykazując, że ustawowe przyjęcie przepisów nie gwarantuje równoważnej głębokości rynku.

W Polsce Dżuryk (2021) bada europejskie obligacje zabezpieczone jako nową klasę aktywów rynku kapitałowego, ze szczególnym uwzględnieniem implikacji dla rynku polskiego.

1.2. Metodologia konstruowania indeksów

Podręcznik OECD dotyczący budowy wskaźników zagregowanych (Nardo i in., 2005), wskazuje ich dobór, normalizację, ważenie i agregację jako główne decyzje projektowe, z których każda niesie normatywne skutki. Podręcznik przestrzega przed traktowaniem równego ważenia jako neutralnego pojęciowo i postuluje stosowanie analizy wrażliwości. Odnotowuje również, że gdy wyniki zagregowane są silnie uzależnione od wag, prezentowanie wyników w postaci tablicy wskaźników indywidualnych może być preferowane od wymuszonej agregacji.

Literatura dotycząca błędów pomiarowych w porównawczym kodowaniu prawnym dodatkowo komplikuje podejmowane tu zagadnienie. Interpretatorzy mogą formułować odmienne oceny na podstawie tego samego tekstu ustawowego, toteż kotwice skali muszą być wystarczająco precyzyjne, aby ograniczać luz interpretacyjny.

MBIFI sytuuje się między złożonymi indeksami – jak wskaźniki zarządzania Banku Światowego (Kaufmann, Kraay, Mastruzzi 2010) – a opisowymi ocenami prawnymi. W odróżnieniu od tych pierwszych, jest wąsko ukierunkowany na systemy listów zastawnych. W odróżnieniu od tych drugich, precyzuje powtarzalną regułę punktacji z precyzyjnie zdefiniowanymi kotwicami behawioralnymi i ujawnia pełny łańcuch obliczeniowy. Jego najbliższe metodologiczne odpowiedniki to porównawcze ramy oceny prawnofinansowej ujęte przez Schwarcza (2011), lecz różni się od nich tym, że prezentuje zarówno kotwice skali, jak i pełną ścieżkę dowodową dotyczącą otrzymywanych wyników.

2.1. Ochrona prawna

Filar ten obejmuje ochronę przed upadłością (L1), prawa pierwszeństwa (L2) oraz siłę wyodrębnienia aktywów lub struktury wyspecjalizowanego emitenta (L3). Cechy te decydują o tym, na czym mogą polegać inwestorzy w przypadku trudności finansowych emitenta (Diamond, 1984; Schwarcz, 2011).

2.2. Jakość zabezpieczeń

Filar ten obejmuje nadmierne zabezpieczenie (C1), niezależne monitorowanie (C2) i zasady kwalifikowalności aktywów (C3). Silna kontrola zabezpieczeń ogranicza podejmowanie ryzyka ex ante (EBA, 2014; Schwarcz, 2011).

2.3. Ochrona przepływów pieniężnych

Filar ten dotyczy stabilności przedpłat i przepływów pieniężnych (P1) oraz ciągłości obsługi w warunkach trudności emitenta (P2) — wymiaru operacyjnego często mniej widocznego niż struktura prawna, lecz istotnego z punktu widzenia odporności systemu (Borio, 2014; Duffie, 2010).

2.4. Infrastruktura rynku

Filar ten obejmuje mechanizmy ujawniania informacji (M1), praktyczną użyteczność jako zabezpieczenie w operacjach repo i banku centralnego (M2) oraz dostępność dla inwestorów zagranicznych (M3) (ECB, 2025; ECBC, 2024). Wskaźniki te sytuują się na granicy między formalnym projektem instytucjonalnym a infrastrukturą wspierającą funkcjonowanie rynku. W związku z tym filar ma na celu uchwycenie nie tylko istnienia środków prawnych lub regulacyjnych, lecz również tego, czy otaczające środowisko operacyjne sprawia, że uprawnienia te są praktycznie użyteczne. M3 wychwytuje w szczególności formalną i operacyjną dostępność dla inwestorów zagranicznych — taką jak otwartość prawna, infrastruktura rozliczeniowa i brak dyskryminacyjnych ograniczeń — a nie głębokość rynku wtórnego ani poziom uczestnictwa inwestorów zagranicznych, które są cechami rynkowymi, a nie instytucjonalnymi.

3.1. Agregacja i prezentacja

Każdy pierwotny wynik wskaźnika (0–4) jest normalizowany do skali 0–1 przez podzielenie przez 4. Wyniki MBIFI są prezentowane w dwóch formatach. Format podstawowy to profil na poziomie wskaźników, który zestawia obok siebie wyniki krajowe dla każdego wymiaru instytucjonalnego i nie wymaga założeń dotyczących wag. Format wtórny to wynik zagregowany z równymi wagami w skali 0–100, obliczany jako średnia arytmetyczna jedenastu znormalizowanych wskaźników pomnożona przez 100.

Wynik zagregowany został uwzględniony, ponieważ miary sumaryczne mogą być czytelne w komunikacji, lecz nie stanowi on głównego produktu analitycznego. Jak przestrzega Podręcznik OECD (Nardo i in., 2005, s. 31–33), przyjmowanie równych wag niesie założenie, że wszystkie wskaźniki są jednakowo ważne — jest to pragmatyczne rozwiązanie domyślne wobec braku empirycznej podstawy dla różnicowanych wag, ale nie jest ono pojęciowo neutralne. Uznaniowość jest przenoszona z wag na dobór wskaźników. Część 6.3 przedstawia analizę wrażliwości na alternatywne schematy ważenia. Ponieważ wielkość wyniku zagregowanego jest uzależniona od wag (część 6.3), odbiorcy, którzy uznają zakres wrażliwości za niedopuszczalny, mogą oprzeć się wyłącznie na profilu na poziomie wskaźników, który abstrahuje od ważenia.

3.2. Hierarchia empiryczna

Kodowanie opiera się na źródłach prawnych o zróżnicowanym stopniu hierarchii. Najsilniejsza kategoria obejmuje dokładne zakotwiczenie ustawowe na poziomie artykułu danego aktu prawnego. Druga kategoria obejmuje przepisy zidentyfikowane w ustawie, poparte materiałami wykonawczymi lub urzędowymi materiałami interpretacyjnymi. Trzecia kategoria obejmuje kotwice na poziomie UE w połączeniu ze zidentyfikowanymi krajowymi źródłami prawnymi, gdy artykułowe wskazanie krajowe jest niekompletne.

Niemcy są oceniane głównie na podstawie dokładnych lub zbliżonych do dokładnych zapisów PfandBG (Germany, 2024). Polska jest kodowana na podstawie Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych, w brzmieniu tekstu jednolitego dostępnego od roku 2022 (Poland, 2022), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych w celu transpozycji Dyrektywy (UE) 2019/2162, uzupełnionej o identyfikację nadzorczą Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) oraz Dyrektywę w sprawie obligacji zabezpieczonych (Council of the European Union, 2019). Asymetria ta odzwierciedla strukturalną różnicę w stylu redagowania aktów prawnych, a nie barierę językową lub barierę dostępu: polska Ustawa z 1997 r. jest mniej szczegółowa pod względem precyzji ustawowej niż PfandBG, co oznacza, że luka empiryczna sama w sobie stanowi zasadniczą cechę obu systemów, a nie artefakt niepełnych badań. Asymetria ta wpływa na pewność przypisywaną wynikom poszczególnych państw i jest zatem ujawniana wprost. Nie implikuje ona, że luka jest jedynie artefaktem różnej dokumentacji: pięć wskaźników, w których Polska uzyskuje niższy wynik niż Niemcy, odzwierciedla rzeczywiste różnice w projekcie ustawowym i infrastrukturze rynku. Niemniej część tej luki mogłaby ulec zmniejszeniu, gdyby bardziej szczegółowe polskie regulacje prawne objęły zabezpieczenia nieuwzględnione w niniejszym opracowaniu. Towarzyszący aneks zawiera przedział ufności (wysoka/średnia) dla każdego wskaźnika, aby umożliwić odbiorcom ocenę tego ryzyka.

Uzupełniające podejście do ograniczenia subiektywizmu kodowania polega na triangulacji wyników wskaźników z dostępnymi danymi zewnętrznymi jako pomocniczej kontroli wiarygodności. Wskaźniki Zarządzania Banku Światowego (WGI) — w szczególności Praworządność i Jakość Regulacyjna — pokrywają się koncepcyjnie z filarami ochrony prawnej i bezpieczeństwa zabezpieczeń MBIFI (Kaufmann, Kraay i Mastruzzi, 2010). Podkreślić należy, że wyniki WGI nie są komponentami MBIFI i nie stanowią substytutu sektorowego kodowania prawnego: są zbyt zagregowane i opisują ogólną jakość zarządzania, a nie instytucjonalny model obligacji zabezpieczonych. Ich rola ogranicza się tu do diagnostyki sygnałów ostrzegawczych. Duże i niewyjaśnione rozbieżności między wynikiem MBIFI w zakresie ochrony prawnej lub bezpieczeństwa zabezpieczeń a odpowiadającym mu wynikiem WGI nie zmieniają automatycznie wyniku MBIFI; uruchamiają one jednak ponowne zbadanie podstawowej decyzji kodowania, która następnie zostanie potwierdzona lub zrewidowana na podstawie źródeł ustawowych i pochodnych. Obecny pilotaż nie obejmuje kontroli krzyżowej, gdyż sygnały WGI nie są miarodajne w kontekście dwóch państw; twórcy przyszłych zastosowań międzynarodowych tej metodyki powinny jednakże rozważyć włączenie tego rodzaju weryfikacji do protokołu walidacji.

3.3. Metodyka kodowania

Całe kodowanie zostało przeprowadzone przez jednego oceniającego. Nie było więc dodatkowej weryfikacji przez innego badacza, co powinno zostać podjęte w dalszych studiach. Tabela 3 dokumentuje uzasadnienie każdej kontrowersyjnej decyzji kodowania z wyraźnym odniesieniem do kotwic behawioralnych z tabeli 2.

Źródło: opracowanie własne na podstawie PfandBG (tekst jednolity ze stycznia 2024 r.), Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych (tekst jednolity 2022, Dz.U. 2022, poz. 581), materiałów nadzorczych KNF. Uwaga: DE = Niemcy, PL = Polska.

Dwie kwestie wymagają szczególnego podkreślenia. Po pierwsze, C1 dla Niemiec uzyskuje wynik 4 pomimo funkcjonowania przez dynamiczne monitorowanie nadzorcze, a nie stały procentowy próg ustawowy. Wynik ten odzwierciedla funkcjonalne nadmierne zabezpieczenie zgodnie z kotwicą MBIFI, a nie obecność stałego ustawowego progu procentowego: nagradza on wynik (ciągłe, prawnie nakazane nadwyżkowe pokrycie z ilościowym buforem NPV i aktywnym egzekwowaniem przez BaFin) zgodnie z kotwicą dla wyniku 4 w Tabeli 2. Recenzent definiujący nadmierne zabezpieczenie jako wymagające stałego progu ustawowego zakodowałby inaczej; precyzyjnie zdefiniowane kotwice czynią tę rozbieżność widoczną i możliwą do rozstrzygnięcia. Po drugie, M2 dla Polski uzyskuje wynik 2 pomimo formalnej kwalifikowalności w ramach Eurosystemu i NBP. Kotwica dla wyniku 2 stanowi, ze cecha jest obecna w funkcjonujących ramach ustawowych, lecz częściowa w jej implementacji. Formalna kwalifikowalność w polaczeniu z mniej rozwiniętym środowiskiem operacyjnym dla rutynowego wykorzystania w transakcjach repo odpowiada temu opisowi.

5.1. Profil na poziomie wskaźników

Źródło: arkusz replikacyjny MBIFI (udostępniany przez autora na życzenie).

Luka sprowadza się do pięciu wskaźników, w których Polska otrzymuje wyniki częściowe. Wszystkie trzy wskaźniki ochrony prawnej nie wykazują różnic. Wymiary operacyjny i infrastruktury rynku — ciągłość obsługi, nadmierne zabezpieczenie, ujawnianie informacji, użyteczność w transakcjach repo i stabilność przepływów pieniężnych — stanowią całość zaobserwowanej rozbieżności. Wzorzec ten jest bezpośrednim skutkiem kodowania, a nie niezależnym ustaleniem empirycznym. Jego wartość polega na precyzyjnym określeniu, gdzie mieści się rozbieżność instytucjonalna, zawężając dyskusję z ogólnego twierdzenia na poziomie porównywalności między oboma państwami do pięciu konkurencyjnych obszarów.

5.2. Wyniki na poziomie filarów i wyniki zagregowane

Wynik zagregowany z równymi wagami wynosi 97,73 dla Niemiec i 77,27 dla Polski, co daje różnicę 20,45 punktu. Oba wyniki są obliczane mechanicznie na podstawie wartości wskaźników z Tabeli 4, bez żadnych korekt post hoc. Wynik zagregowany jest opcjonalnym podsumowaniem; profil na poziomie wskaźników z Tabeli 4 jest głównym efektem analizy.

Źródło: obliczenia własne na podstawie arkusza replikacyjnego MBIFI.

5.3. Analiza wrażliwości

Luka waha się od 16,07 (Schemat B: filar prawny z podwojoną wagą) do 25,00 (Schemat C: filary stresowe z podwojoną wagą) — tj. różnica wynosząca około 9 punktów indeksowych. Wrażliwość ta jest istotna i potwierdza, że wielkość wyniku zagregowanego jest uzależniona od procedury ważenia. Dwie cechy pozostają niezmienne we wszystkich specyfikacjach: Niemcy zawsze przewyższają Polskę, zaś różnica między nimi zawsze pochodzi całkowicie spoza filaru samej ochrony prawnej. Niezmienność ta jest w całości pochodną konstrukcji, ponieważ oba państwa uzyskują identyczne wyniki dla wszystkich trzech wskaźników L. Niezmiennym priorytetem jest wzorzec na poziomie wskaźników, a nie liczba zagregowana. Odbiorców, którzy uznają 9-punktowy zakres wrażliwości za niedopuszczalny, zachęca się do oparcia się na profilu indywidualnych wskaźników (Tabela 4), a nie na wartości zagregowanej.

Źródło: obliczenia własne.

5.4. Ocena wobec kontroli wzorcowych

Kontrola 1 jest spełniona: Niemcy przewyższają Polskę o co najmniej 16,07 punktu przy każdym schemacie ważenia. Kontrola 2 jest również spełniona: żaden wskaźnik ochrony prawnej nie wykazuje luki między dwoma państwami.

6.1. Co ujawnia profil na poziomie wskaźników

Pilotaż przynosi wynik, którego doświadczony analityk by oczekiwał: system Pfandbrief w Niemczech jest instytucjonalnie bardziej rozwinięty niż polski reżim listów zastawnych. Krótki wywód analityczny dostarczyłby podobnego wniosku. Wartość dodana przez MBIFI nie polega na samym rankingu, lecz na ustrukturyzowanym określeniu, gdzie rezyduje luka. Koncentracja na pięciu wskaźnikach (C1, P1, P2, M1, M2) zawęża dyskusję do konkretnych, spornych wymiarów z opublikowanymi uzasadnieniami kodowania i kotwicami behawioralnymi, umożliwiając odbiorcy, który nie zgadza się z którymkolwiek indywidualnym wynikiem, ponowne zakodowanie i obserwację zmian profilu.

W ramach obecnych ram poziom 3 lub powyżej dla wszystkich wskaźników można odczytać jako praktyczny wyznacznik szeroko rozwiniętego zakresu instytucjonalnego. Jest to interpretacja heurystyczna, a nie zwalidowany punkt odcięcia, stosowana wyłącznie w celu podsumowania profilu wskaźników przedstawionego w niniejszej pracy. Niemcy spełniają ten próg (ich najniższy wynik to 3 dla P1). Polska go nie spełnia — pięć wskaźników uzyskało poziom 2.

6.2. Kontekst harmonizacji UE

Wyniki Polski są zgodne z agendą harmonizacyjną Dyrektywy w sprawie obligacji zabezpieczonych (UE 2019/2162), która nakazuje standardy dotyczące wyodrębnienia aktywów (artykuł 12), publicznego nadzoru (artykuł 18) i podwójnego regresu (artykuł 4). Równolegle Rozporządzenie (UE) 2019/2160 zmieniło Rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych w celu dostosowania traktowania ostrożnościowego ekspozycji na obligacje zabezpieczone do nowych zharmonizowanych ram, lecz MBIFI nie koduje bezpośrednio tych przepisów dotyczących wymogów kapitałowych. Transpozycja przez Polskę tworzy ścieżkę regulacyjną, która powinna stopniowo zawężać lukę MBIFI w zakresie infrastruktury rynku i ochrony przepływów pieniężnych. Profil na poziomie wskaźników mógłby być przydatny do śledzenia, czy harmonizacja UE przynosi realną konwergencję instytucjonalną, czy jedynie formalną zgodność legislacyjną.

7.3. Celowość prezentacji wyniku zagregowanego

Zasadne pytanie brzmi, czy agregacja do jednej liczby wnosi cokolwiek ponad profil na poziomie wskaźników. Obecny pilotaż sugeruje kierunkową odpowiedź. Wynik zagregowany jest przydatny jako zwięzłe podsumowanie użyteczne do komunikacji oraz jako potencjalne dane wejściowe do przyszłej, międzynarodowej analizy regresji (weryfikacja, czy zagregowane wyniki MBIFI przewidują spready lub głębokość emisji). Analiza wrażliwości pokazuje jednak, że jego wielkość jest uzależniona od procedury ważenia i zawiera mniej informacji niż profil wskaźników. W związku z tym niniejsza praca traktuje profil na poziomie wskaźników jako główny produkt analityczny, a wynik zagregowany jako uzupełniający. Przyszłe prace walidujące wynik zagregowany w odniesieniu do kryteriów zewnętrznych wzmocniłyby argumenty za agregacją wskaźników. Do tego czasu wzorzec na poziomie wskaźników pozostaje bardziej wiarygodnym produktem analitycznym.

6.4. Ograniczenia zakresu badania

Artykuł nie dowodzi, że wyniki MBIFI przewidują jakikolwiek wynik rynkowy. Nie wykazuje, że 20-punktowa luka zagregowana jest związana z różnicami w spreadach obligacji zabezpieczonych, odpornością emisji, popytem inwestorów lub stopami odzysku. Nie może uzasadniać rekomendacji politycznych w postaci: Polska powinna zmienić X, aby osiągnąć Y. Profil wskaźników wskazuje, gdzie leży luka punktacyjna; nie ustala jednakże, że wyeliminowanie luki przyniosłoby policzalne korzyści.

6.5. Ograniczenia interpretacyjne

Po pierwsze, kodowanie zostało przeprowadzone przez jednego oceniającego; nie przeprowadzono walidacji krzyżowej. Po drugie, próba dwóch państw może skutkować powtarzalnością rankingów, bez trafności kryteriów czy konstrukcji. Po trzecie, indeks ma charakter przekrojowy, kodując PfandBG według tekstu jednolitego ze stycznia 2024 r. (ostatnia zmiana 29 grudnia 2023 r.) i polskiej ustawy z 1997 r. – według tekstu jednolitego z 2022 r., i nie uwzględnia zmian instytucjonalnych w czasie. Po czwarte, równe wagi są rozwiązaniem pragmatycznym, ale nie zwalidowanym; wartość wyniku zagregowanego jest wrażliwa na wybory dotyczące ważenia, co stanowi ewidentny element subiektywności w projekcie. Analiza wrażliwości w części 5.3 mapuje wpływ opcjonalnych schematów ważenia na wynik zagregowany, ale jej nie eliminuje. Przyszłe prace obejmujące większą próbę państw mogłyby eksplorować rozwiązania opcjonalne oparte na danych – na przykład analizę głównych składowych lub analizę czynnikową – w celu zmniejszenia zależności od domyślnego równego ważenia i przetestowania, czy różnicowane wagi poprawiają trafność kryterialną indeksu zagregowanego. Takie ważenie oparte na danych wymaga wystarczająco dużej próby państw i nie może być sensownie stosowane w obecnym pilotażu dwóch państw. Po piąte, hierarchia empiryczna została zaprezentowana, lecz nie została przekształcona w formalne granice błędu; odbiorcy muszą polegać na zakresach ufności w arkuszu replikacyjnym do oceny pewności wyników. Triangulacja z zewnętrznymi zbiorami danych – jak Wskaźniki Zarządzania Banku Światowego (Kaufmann, Kraay, Mastruzzi 2010) – to jedyna praktyczna ścieżka ku sformalizowaniu granic niepewności na poziomie wskaźników i rozwiązaniu omówionej powyżej rezydualnej subiektywności punktacji wskaźników, choć – jak wspomniano w części 4.2 – sygnały WGI funkcjonują jako pomocnicze czynni- ki wiarygodności, a nie dane wejściowe do punktacji. Po szóste, kotwice behawioralne, choć precyzyjne, nadal wymagają oceny interpretacyjnej – w szczególności na styku między wynikami 2 i 3, gdzie rozróżnienie między częściową a zasadniczo rozwiniętą implementacją wiąże się z nieuchronnym subiektywizmem.

6.6. Instytucjonalne wykorzystanie i baza użytkowników

Jak zapowiedziano we wprowadzeniu, kwestia tego, kto powinien rutynowo kalkulować MBIFI, z jaką częstotliwością i w jakim celu, nie jest bezpośrednio ujęta przez obecny pilotaż, lecz jest zasadnicza dla każdego przyszłego zastosowania przedstawionych ram. Gdyby MBIFI miał wyjść poza ramy pilotażowe, regularne obliczenia najnaturalniej przypadłyby podmiotowi posiadającemu istniejący mandat w zakresie nadzoru nad obligacjami zabezpieczonymi lub monitorowania stabilności finansowej tego rynku. Nie opowiadając się za tym, że jakakolwiek konkretna instytucja powinna przyjąć te ramy, potencjalnymi kandydatami w tym względzie są: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EBA) — który już koordynuje konwergencję nadzorczą w zakresie obligacji zabezpieczonych w państwach członkowskich — Europejska Rada ds. Obligacji Zabezpieczonych (ECBC), utrzymująca najbardziej kompleksową porównawczą infrastrukturę danych dla sektora, oraz prerogatywy stabilności finansowej Europejskiego Banku Centralnego (ECB). Biorąc pod uwagę, że uchwycone w ramach analizy cechy instytucjonalne (ramy ustawowe, struktury nadzorcze, infrastruktura rynku) zmieniają się powoli, roczny lub dwuletni cykl aktualizacji wydaje się adekwatny i mógłby być wbudowany w istniejące cykle sprawozdawcze podmiotu, który przyjąłby tę rolę.

Jeśli chodzi o użytkowników docelowych, profile wskaźników MBIFI są istotne dla co najmniej czterech grup odbiorców. Regulatorzy ponadnarodowi — w szczególności EBA i Komisja Europejska — mogą stosować ramy do oceny, czy harmonizacja UE na podstawie Dyrektywy w sprawie obligacji zabezpieczonych przynosi realną konwergencję instytucjonalną, czy jedynie formalną transpozycję legislacyjną. Inwestorzy transgraniczni mogą korzystać z profilu wskaźników w celu identyfikowania ryzyk właściwych dla danej jurysdykcji, których zagregowane dane dotyczące spreadów mogą nie w pełni odzwierciedlać. Krajowe organy nadzoru mogą stosować go do porównywania własnych ram z systemami innych państw i ustalania priorytetów działań reformatorskich. Wreszcie badacze akademiccy mogą korzystać z wielokrajowych profili MBIFI jako zmiennej niezależnej w badaniach nad spreadami obligacji zabezpieczonych, głębokością emisji lub odpornością w warunkach stresu — wypełniając lukę w obecnej literaturze empirycznej, której obecny pilotaż nie może adresować.